Part 3 สะสาง
10 นาทีต่อมา
ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันในห้องนั่งเล่น ป๋ายุนแต่งตัวมิดชิดด้วยชุดนอนลายหมีขาวที่ชื้นหน่อยๆ เพราะน้ำตาของนุ๋งแจ ส่วนนุ๋งแจนั้นนั่งตาแดงอยู่ใกล้นุ๋งมิน ป๋ามิคนั่งอยุ่ที่โซฟาเดี่ยวข้างๆมีนุ๋งเซียกำลังคอยทายาให้ตามรอยฟกช้ำดำเขียว ส่วนนุ๋งมินนั้น นั่งทำหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆกับแจ
“พี่ๆบอกผมได้มั้ยครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น เริ่มจากพี่แจเลยแล้วกัน ร้องไห้ทำไมครับพี่” ชางมินถามอย่างควบคุมอารมณ์
“ก้อไอหมีขาวมันไล่ปล้ำพี่อะมินๆ พี่กลัว” แจจุงตอบพร้อมกับเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
“ว่ายังไงครับพี่ยุน ที่พี่แจเค้าพูดมามันถูกหรือเปล่า” นุ๋งมินหันกลับไปทำหน้าเคร่งกับป๋ายุน ป๋ายุนแอบหันไปแยกเขี้ยวใส่แจจุง
“อะไรกัน หมอนั่นมันเข้าใจผิดตั้งหาก พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...” ยุนตอบแบบไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ แจจุงก็แทรกขึ้นมา
“ไม่ได้ทำอะไรกันเล่า ก็นายเล่นเปลือยออกมาจากห้องน้ำนี่ แล้วยังมาวิ่งไล่ชั้นด้วย นายจะให้คนอื่นเค้าคิดว่ายังไงอ่ะ” แจจุงสวนแบบฉุนๆ
“พี่ยุนครับมีอะไรจะแก้ตัวมั้ยครับ” ชางมินหันมาถามแบบเอาเรื่อง
“มี ก้อที่เค้าต้องแก้ผ้าออกมาอ่ะ ก็เพราะว่าเค้าจะมาเอาเสื้อ ส่วนที่วิ่งไล่อ่ะ ก็เพราะว่านายแจจุงเนี่ยดิ เล่นเอาเสื้อพี่ไปเช็ดน้ำตา อีกอย่างนะ ไอชุดนอนตัวเนี้ยก็เป็นชุดสุดท้ายที่เหลืออยู่ด้วย” เมื่อได้โอกาสป๋ายุนเลยหรือตอบ ฉอดๆๆๆ แบบไม่หยุดหายใจ
“งั้นก้อแปลว่าทั้งหมดเนี้ยพี่แจจุงเข้าใจผิด ถูกมั้ยครับ” ชางมินหันไปถามแจจุงที่กำลังนั่งอึ้ง
“หรอ ชั้นเข้าใจผิดหรอ” แจจุงหันมาถามทุกคน ซึ่งทุกคนก็พร้อมใจกันผงกหัวให้เค้า
“อืม พี่เข้าใจผิดเองแหละชางมิน” เค้าหันไปให้คำตอบชางมิน
“แต่พี่ยุนครับ พี่เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด และพี่ยังทำให้ผมอดเล่นเกมด้วย เพราะฉะนั้น ผมจะทำโทษพี่ เอาเป็นว่า จะไม่มีอาหารเย็นสำหรับพี่เป็นเวลา 1 อาทิตย์ ว่าไงทุกคน” ชางมินหาข้อปรักปรำป๋ายุน แล้วหันกลับมาถามความเห็นจากทุกคน แจจุงหันไปแลบลิ้นใส่ยุนโฮ
“ดี ดี ชางมิน เดี๋ยวพี่จะทำอาหารแบบเยอะพิเศษให้น้องมินกินเลย หุหุ สะใจ” แจจุงหันมาตอบ พร้อมกับวิ่งแบบ ลัลลา ไปที่ห้องของตัวเอง ส่วนยุนโฮเดินจ๋อยกลับไปที่ห้องของตัวเอง
“พี่ๆก็รีบไปนอนกันได้แล้วพรุ่งนี้มีงานถ่ายแบบแต่เช้า เดี๋ยวจะตื่นสายกัน” ชางมินรีบไล่จุนซู กับ ป๋ามิคให้ไปนอน ทั้งสองก็รีบเดินไปนอนอย่างเชื้อฟัง
“เย้ ไปนอนกันหมดแล้ว ได้เล่นเกมซะที” นุ๋งมินโห่ร้องอย่างมีความสุข ทันใดนั้นเอง นุ๋งเซียก็โผล่หน้ามาจากห้อง
“ชางมิน นายจะเล่นเกมทำไมไม่ชวนชั้นบ้าง ฮะ” จุนซูถาม พร้อมกับเดินมาหานุ๋งมิน
“พี่ยูชอนหลับไปแล้วช่ายปะ” นุ๋งมินถาม นุ๋งเซียเลยผงกหัวหงึกๆ ตอบ
“งั้นมาเล่นเกมกัน อิอิ” ชางมินเลยชวนจุนซูมาเล่นเกมด้วยกันอย่างมีความสุข ส่วนที่เหลือก็เข้านอน เตรียมตัวรับงานหนักต่อไปในวันพรุ่งนี้
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
1 ความคิดเห็น:
ซาหนุกดีก๊ะ ^///^ เค้าอ่านครบทั้ง 3 พาร์ทแร้วเน๊อ
มีต่อมั้ยคุ๊?? สู้ๆนะค้า~
เค้าจามาอ่านบ่อยๆนะ
. .เขียนต่อไวโด๊ยเน๊ อิอิ. .
แร้วก้อ.. ห้ายบทน้องมินเยอะโหน่ย -o-
กลัวน้องมินม่ายมีไรทำ กร๊ากกก
p$" ..ยุ น บ้ า >///< ตาปาร์กน่าร๊าก
((แง้T^T นู๋อุ้มทามห้ายเค้านอกจัยมินอ้ะ 55+))
แสดงความคิดเห็น