INTRO
.....My heart will be go with you....
.....Wait for me here......
.....Promise Me,aren't you?......
.....Please tell me your story when you sad. I'll be there. I near you. Forever.....
......What is the more than word from 'Friend' ,That we do ?.......
.....My heart is you. Everythings in my mind is you......
.......L.......O........V......E........
---------------------------------------------------------------------------------------------
Part 1 ชุดนอนเป็นเหตุ
พวกเราก็อย่างงี้แหละครับ อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ครับ ถึงการกระทำบางอย่างมันอาจจะดูมากกว่าเพื่อน แต่ผมก็มันใจว่าความรู้สึกนี้มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ทุกคนยังเป็นเพื่อนกันนี่ครับ แต่คุณคงไม่รู้ ว่าในใจของคนๆหนึ่ง เค้าอาจจะคิดกับคุณมากกว่าเพื่อน แต่สำหรับผม ไม่ว่าเค้าจะเป็นอะไร พวกเค้าก็เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมครับ ผมขาดพวกเค้าไม่ได้จริงๆ เพราะว่าผมรักพวกเค้าซะแล้วแหละครับ ความรักของผมมันมากกว่าที่พวกคุณจะเข้าใจอีกครับ แต่พวกเค้าเข้าใจผมดี และซักวัน ผมจะบอกเอง ว่าคนที่ผมคิดมากกว่าเพื่อนหน่ะ......ใคร
ขณะที่ป๋ายุนกำลังอาบน้ำ
'เฮ้ยลืมหยิบชุด เอาไงดีหว่า จาโป็ออกไปมันก็งัยๆอยู่เน้อ ลองตะโกนดูดีฟ่า เผื่อจามีครายอยู่ในห้องน้ำ' ป๋ายุนฉุกคิดได้ ระหว่างอาบน้ำ
ในขณะเดียวกันนุ๋งแจที่กำลังจาเอาผ้าไปให้พนักงานเอาไปซัก ก็เดินเข้ามาเอาเสื้อผ้า ขณะที่ป๋ายุนอาบน้ามอยู่
"ก็อกๆ กะล็อก ก็อก แก็ก พ่อหมีอยู่อะเป่า แม่หมีจาเข้าไปแย้วน้า" นุ๋งแจ ที่กำลังอารมณ์ดี ตะโกนถามด้วยเสียงสดใส
"......" บ่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ทั่นเอิ้น [ยืมมาจากโปงลางสะออน เหอะๆ]
"หุหุ หวานแม่หมีแย้ว เข้าไปแล้วน้า" นุ๋งแจค่อยๆย่องเข้าไป [แจ: ทำไมต้องย่องเข้าไปด้วยอ่า จาเข้าไปเอาผ้าเฉยมะช่ายหยอ][Pizzaicy: สนองนี้ดคนแต่งหน่อยดิ เด๋วปัดมะห้ายเล่นเยย งอน]
ในห้องที่แสนจะสะอาดสะอ้าน .... [แจ: กะผีอ่าดิ จาเดินมะด้ายอยู่แระ] บนเตียงนั้นเต็มไปด้วย กองขยะอันสูง [ยุน: มะช่ายเฟ้ย เสื้อตรู] เมื่อนุ๋งแจเห็นดังนั้น ตุ๊บ แง่ว ลงไปกองบนพื้นซะแว้ว [แจ: ยุนโฮนายกลัวช้านมะมีงานทำขนาดนั้นเลยหยอ อยากจาบ้าตาย] [Pizzaicy: อย่าอู้ ตื่นมาเล่นต่อซะดีๆ] หลังจากที่แจฟื้นขึ้นมา ก็มีเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือ ดังมาจากในห้องน้ำ
“มีครายอยู่ข้างนอกบ้างไม๊" มิช่ายเสียงใครที่หนาย ป๋ายุนของเรานะเอง
“มานอะไรกันนักกันหนาวะ " แจบ่น
“แม่หมีหยอ ช่วยพ่อหมีด้วย" เสียงยุนดังออกมาอีกแว้ว
“เออ มีไรว่ามา จาได้ยกขยะของแกออกไปซะที " หุหุ แม่หมีลุกโหด
“หยิบชุดนอนให้หน่อยจิ" เสียงออดอ้อนดังมาจากในห้องน้ำ
“อยู่ไหนหล่ะ" นุ๋งแจถามแบบไม่ค่อยสบอารมณ์
“อยู่บนหมอนอ่า " เพราะว่าห้องรกมาก จนทำให้ป๋ายุนเกือบต้องระลึกชาติเอาเลยว่าวางไว้ที่ไหน
“เออ เห็นและ ลายหมีขาวช่ายมะ" นุ๋งแจหาอยู่นาน จนเจอชุดนอนลายหมี วางอยู่บนหัวเตียง เฮ้อเมื่อกี้มันเกือบจะลงไปอยู่ในกองขยะซะแล้ว [กองขยะของแจจุงคือกองผ้าซักนะ อย่างง]
“เออ นั่นแหละ ชุดนั้นแหละ” [ยุน: ทำไมต้องเป็นลายหมีขาวด้วยอ่า] [Pizzaicy: ก้อนายหน่ะ มานหมีขาวชัดๆ]
“ชั้นวางไว้หน้าประตูห้องน้ำนะ" แจจุงทำท่ากล้าๆกลัว เพื่อที่จะเอาชุดนอนไปวางไว้หน้าห้องน้ำ
“มะต้อง มะต้อง ชั้นจะเปิดประตูออกมาเอาแล้ว " เสียงยุนโฮกล่าวอย่างสดใสร่าเริง
“อย่านะไอหมีขาว " เหตุที่ห้ามอะหรอ เพราะว่าพอเวลาไอ้นี่มันลืมของตอนเข้าห้องน้ำแล้ว มันชอบเปลือยออกมาเอาหน่ะสิ
“มาแล้ว " หมียุนโผล่ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือย นี่มันไม่คิดจะอายฟ้าอายดินบ้างไงวะ
“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์ " นุ๋งแจตะโกนด้วยความดัง 3 บ้าน 8 บ้าน ด้วยความตกใจ
"รีบเอาชุดมาจิ ฉันหนาวนะ" ดูดิ มันยังไม่สะทกสะท้านอีก
“นายไอ้หมีบ้า พ่อจ๋า แม่จ๋า เกิดมาลูกยังไม่เคยเห็นของใครเล็กขนาดนี้ เฮ้ย ไม่ใช่ ลูกยังไม่เคยเห็นไอ้นั่นของใครเลย แง้ๆๆ " นุ๋งแจลงไปนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น พร้อมกับดิ้นไปดิ้นมา ส่วนชุดนอนลายหมีขาว ก็กลายเป็นผ้าเช็ดหน้าของนุ๋งแจไปเรียบร้อย
เมื่อหมียุนเห็นดังนั้น มีหรือที่จะยอม ชุดนอนตัวสุดท้ายของเค้า กำลังกลายเป็นผ้าเช็ดหน้าของใครบางคน มีหรือที่เค้าจะยอม [ยุน: รุแล้วว่าช้านต้องไม่ยอม ย้ำอยู่ได้ น่ารำคาญจิงๆ]
“ย้ากส์ พลังหมี " หมียุนโถมตัวอย่างรุนแรงลงไปทับบนตัวอันกระจิ๊ดริด ของนุ๋งแจ เพื่อช่วงชิงชุดนอน
“นายจาทามอารายช้าน ยุนโฮ " แจจุงร้องอย่างหวาดกลัว
“เอาชุดนอนช้านคืนมา " พ่อหมีตะโกนเสียงดัง
หลังจากนั้นทั้งสองก็วิ่งไล่กัน โดยที่นุ๋งแจเข้าใจผิด คิดว่าหมีเกิดหื่น ส่วนพ่อหมีนั้น ก็วิ่งตามแม่หมีด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่กระจาย เพราะว่า นุ๋งแจกำลังเอาชุดนอนตัวสุดท้ายของเค้าไปเช็ดน้ำตา เค้ายอมไม่ได้หรอก
------------------------------------------------------------------------------------------------
Part 2 ช่วยด้วย
ส่วนภายในห้องนั่งเล่นนั้น ป๋ามิคกับนุ๋งเซีย กำลังเล่นเกมส์ Chocobo อย่างเมามันส์ ส่วนนุ๋งมินนั้น มีหรือที่จะพลาด เพราะว่าพวกเขาทั้ง 5 คนเพิ่งร่วมกันเป็นหุ้นส่วนในการซื้อเครื่อง Play Station 3 ซึ่งนุ๋งเซียอยากได้มากจนต้องลงไปนอนชักดิ้นชักงอกน้าร้านขายเกม แบบไม่อายฟ้าอายดิน ส่วนนุ๋งมินกับป๋ามิคนั้น ก็อยากได้เป็นทุนเดิม แต่ไม่มากเท่านุ๋งเซีย เลยช่วยกันบีบน้ามตาอ้อนวอนให้ป๋ายุนกะนุ๋งแจ ซึ่งเป็นเพียงสองคนในบ้านที่ไม่เล่นเกม [แจ+ยุน: ซะเมื่อไหร่ อิอิ พวกเน้มะมีทางรู้หรอกว่าเราแอบมาเล่นตอนกลางคืน] และจากการที่นุ๋งเซีย นุ๋งมิน และป๋ามิค ร่วมมือกัน พวกเขาก็ได้มันมาในที่สุด [ที่ต้องลงทุนขนาดเนี้ย ไม่ใช่ว่าไม่มีตังค์กันนะ แต่ว่างกซะมากกว่า]
“นี่ พี่สองคนอ่ะ ตาหน้าผมจะได้เล่นมั้ยอ่ะ รอนานแล้วนะ” นุ๋งมินถามอย่างเบื่อหน่าย
“เดี๋ยวดิ รอก่อน เอางี้ถ้าตานี้มีคนตาย ตาหน้านายก็เข้าแทนเลย ดีมะ” ป๋ามิคเสนอหนทางสันติภาพ
“ก็ดีนะ แต่ฉันว่าระหว่างที่นายรอตาหน้าเนี่ย นายไปหาหนังสือมาอ่านรอไม่ดีกว่าหรอ” นุ๋งเซียเริ่มหัวหมอ เพราะรู้ว่าเวลาที่นุ๋งมินอ่านหนังสือทีไรเค้ามักจะอ่านเพลินทุกที
“ไม่อ่า อย่านึกนะว่าผมไม่รู้แผนพี่อ่า ผมอ่านหนังสือทีไรพอพี่เล่นเกมตายก็ไม่เห็นเรียกให้ผมไปเข้าแทนเลย ขี้โกง ผมจะนั่งรออยู่ตรงเนี้ย” นุ๋งมินตอบอย่างรู้ทัน เล่นเอานุ๋งเซียจ๋อยไปเลย
“เรื่องของนายและกัน” นุ๋งเซียหันมาบอกนุ๋งมินแบบหน้าตาย ในขณะเดียวกันระหว่างที่เซียหันไปพูดกับมินมินนั้น มิคก็พบโอกาสทอง เค้ารีบแซงหน้าตัวละครของนุ๋งเซียอย่างรวดเร็ว และเข้าเส้นชัยไปอย่างสวยงาม
“อ่า เย้ ตานี้ช้านชนะ นายแพ้แล้วจุนซู ชางมินมาเล่นเกมกัน” ป๋ามิค ชวนนุ๋งมินเล่นเกมหน้าระรื่น ส่วนนุ๋งเซีย เมื่อหันมาพบกับความพ่ายแพ้เค้าก็เริ่มหันมาต่อว่าป๋ามิคกับนุ๋งมินเป็นการใหญ่
“อารายกันเนี่ย ยูชอนนายนี่มันขี้โกงที่สุดเลย ชางมินด้วย ถ้านายไม่ชวนชั้นคุย ชั้นก็ไม่แพ้หรอกนะจะบอกหั้ย” จุฯซูตวาดอย่างโมโห
“โหพี่ใจเย็นดิ งั้นเดี๋ยวรอบหน้ามาเล่นเกมบอลกับผมมั้ย” นุ๋งมินถามเพื่อให้นุ๋งเซียใจเย็นลง
“อืมๆ จะได้ลงโทษยูชอนด้วยที่ทำให้ชั้นแพ้ นายน่ารักที่สุดเลยชางมิน” นุ๋งเซียดึงนุ๋งมินมากอดอย่างดีใจ ส่วนป๋ามิคก็ได้แต่นั่งเคียดแค้นอยู่ในใจ ทันใดนั้นเอง ก็เกิดเสียงประหลาดดังมาจากห้องของพ่อหมีของเรา
“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์” ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างสงสัย
“เสียงอะไรอ่าพี่” นุ๋งมินถามด้วยความสงสัย
“ชางมินไอคิวนายออกสูงนะ แค่นี้นายแยกไม่ได้หรือไงว่าเสียงใคร” ป๋ามิคตอบกลับแบบกวนประสาท
“ช่ายๆ ชางมินนายแยกไม่ออกจริงๆหรอเนี่ย ไม่ไหวนะ ชั้นจาบอกให้ เสียงยุนโฮอ่ามันต่ำมาก ไม่มีทางแหกปากได้ดังขนาดนี้หรอก เพราะฉะนั้นเสียงเนี้ยเสียงแจจุงแน่นอน เพราะว่านายนั่นเสียงกลางๆ แหกปากได้ดังแน่นอน” จุนซูตอบแบบนักวิเคราะห์ พร้อมกับทำท่าทางน่านับถือ
“โอโห ตั้งแต่รู้จักกันมาชั้นก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่าปลาโลมาก็ฉลาดพอๆกับคน วันเนี้ย” ป๋ามิคหัวเราะเสียงดัง จนนุ๋งเซียหันมาทำตาขวางใส่ นุ๋งมินเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก เลยต้องห้ามสองคนนั้นก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่
“เอ่อ อย่ามาทะเลาะกันเลยนะ ผมว่าเราไปดูกันดีกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น ดีมะ ไปกันเถอะ” พูดเสร็จก็ไม่รอช้า นุ๋งมินคว้ามือของป๋ามิคและนุ๋งเซียมาไว้ในมือ และลากทั้งสองคนไปที่หน้าห้องยุนโฮ
“พี่ครับมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า” นุ๋งมินถามเสียงดัง
“พี่ว่าลองเอาหูแนบประตูดีกว่านะ จะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ป๋ามิคบอกด้วยความปรารถนาดี พร้อมกับหูไปแนบที่ประตู นุ๋งมินและนุ๋งเซียหลบออกมา ทันใดนั้นเองประตูก็เปิดเข้าไปในห้อง พร้อมกับร่างของป๋ามิคที่ร่วงลงไปกองอยู่บนพื้น นุ๋งแจที่กำลังวิ่งออกมาจากห้องไม่ทันมองจึงเหยียบเข้าไปเต็มๆ แล้ววิ่งออกไป ส่วนป๋ายุนที่วิ่งตามมาก็สะดุดป๋ามิค ลงไปนอนทับป๋ามิคในสภาพอันเปลือยเปล่า ส่วนป่ามิคนั้นก็ได้แต่นอนจุกอยู่ที่พื้นโดยมีร่างของป๋ายุนทับอยู่ข้างบน
“ช่วยช้านด้วยยยยยยยยยยย” ป๋ามิคร้องเสียงดัง
------------------------------------------------------------------------------------------------
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น