tag:blogger.com,1999:blog-45240632396866163212011-04-22T07:21:29.301+07:00pizzaicyhttp://www.blogger.com/profile/07026792752379068850noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-4524063239686616321.post-72456878070433369402007-03-08T15:12:00.001+07:002007-03-08T15:12:37.016+07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Part 3 สะสาง<br />10 นาทีต่อมา<br /> ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันในห้องนั่งเล่น ป๋ายุนแต่งตัวมิดชิดด้วยชุดนอนลายหมีขาวที่ชื้นหน่อยๆ เพราะน้ำตาของนุ๋งแจ ส่วนนุ๋งแจนั้นนั่งตาแดงอยู่ใกล้นุ๋งมิน ป๋ามิคนั่งอยุ่ที่โซฟาเดี่ยวข้างๆมีนุ๋งเซียกำลังคอยทายาให้ตามรอยฟกช้ำดำเขียว ส่วนนุ๋งมินนั้น นั่งทำหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆกับแจ<br />“พี่ๆบอกผมได้มั้ยครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น เริ่มจากพี่แจเลยแล้วกัน ร้องไห้ทำไมครับพี่” ชางมินถามอย่างควบคุมอารมณ์<br />“ก้อไอหมีขาวมันไล่ปล้ำพี่อะมินๆ พี่กลัว” แจจุงตอบพร้อมกับเริ่มร้องไห้อีกครั้ง<br />“ว่ายังไงครับพี่ยุน ที่พี่แจเค้าพูดมามันถูกหรือเปล่า” นุ๋งมินหันกลับไปทำหน้าเคร่งกับป๋ายุน ป๋ายุนแอบหันไปแยกเขี้ยวใส่แจจุง<br />“อะไรกัน หมอนั่นมันเข้าใจผิดตั้งหาก พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...” ยุนตอบแบบไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ แจจุงก็แทรกขึ้นมา<br />“ไม่ได้ทำอะไรกันเล่า ก็นายเล่นเปลือยออกมาจากห้องน้ำนี่ แล้วยังมาวิ่งไล่ชั้นด้วย นายจะให้คนอื่นเค้าคิดว่ายังไงอ่ะ” แจจุงสวนแบบฉุนๆ<br />“พี่ยุนครับมีอะไรจะแก้ตัวมั้ยครับ” ชางมินหันมาถามแบบเอาเรื่อง<br />“มี ก้อที่เค้าต้องแก้ผ้าออกมาอ่ะ ก็เพราะว่าเค้าจะมาเอาเสื้อ ส่วนที่วิ่งไล่อ่ะ ก็เพราะว่านายแจจุงเนี่ยดิ เล่นเอาเสื้อพี่ไปเช็ดน้ำตา อีกอย่างนะ ไอชุดนอนตัวเนี้ยก็เป็นชุดสุดท้ายที่เหลืออยู่ด้วย” เมื่อได้โอกาสป๋ายุนเลยหรือตอบ ฉอดๆๆๆ แบบไม่หยุดหายใจ<br />“งั้นก้อแปลว่าทั้งหมดเนี้ยพี่แจจุงเข้าใจผิด ถูกมั้ยครับ” ชางมินหันไปถามแจจุงที่กำลังนั่งอึ้ง<br />“หรอ ชั้นเข้าใจผิดหรอ” แจจุงหันมาถามทุกคน ซึ่งทุกคนก็พร้อมใจกันผงกหัวให้เค้า<br />“อืม พี่เข้าใจผิดเองแหละชางมิน” เค้าหันไปให้คำตอบชางมิน<br />“แต่พี่ยุนครับ พี่เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด และพี่ยังทำให้ผมอดเล่นเกมด้วย เพราะฉะนั้น ผมจะทำโทษพี่ เอาเป็นว่า จะไม่มีอาหารเย็นสำหรับพี่เป็นเวลา 1 อาทิตย์ ว่าไงทุกคน” ชางมินหาข้อปรักปรำป๋ายุน แล้วหันกลับมาถามความเห็นจากทุกคน แจจุงหันไปแลบลิ้นใส่ยุนโฮ<br />“ดี ดี ชางมิน เดี๋ยวพี่จะทำอาหารแบบเยอะพิเศษให้น้องมินกินเลย หุหุ สะใจ” แจจุงหันมาตอบ พร้อมกับวิ่งแบบ ลัลลา ไปที่ห้องของตัวเอง ส่วนยุนโฮเดินจ๋อยกลับไปที่ห้องของตัวเอง<br />“พี่ๆก็รีบไปนอนกันได้แล้วพรุ่งนี้มีงานถ่ายแบบแต่เช้า เดี๋ยวจะตื่นสายกัน” ชางมินรีบไล่จุนซู กับ ป๋ามิคให้ไปนอน ทั้งสองก็รีบเดินไปนอนอย่างเชื้อฟัง<br />“เย้ ไปนอนกันหมดแล้ว ได้เล่นเกมซะที” นุ๋งมินโห่ร้องอย่างมีความสุข ทันใดนั้นเอง นุ๋งเซียก็โผล่หน้ามาจากห้อง<br />“ชางมิน นายจะเล่นเกมทำไมไม่ชวนชั้นบ้าง ฮะ” จุนซูถาม พร้อมกับเดินมาหานุ๋งมิน<br />“พี่ยูชอนหลับไปแล้วช่ายปะ” นุ๋งมินถาม นุ๋งเซียเลยผงกหัวหงึกๆ ตอบ<br />“งั้นมาเล่นเกมกัน อิอิ” ชางมินเลยชวนจุนซูมาเล่นเกมด้วยกันอย่างมีความสุข ส่วนที่เหลือก็เข้านอน เตรียมตัวรับงานหนักต่อไปในวันพรุ่งนี้</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4524063239686616321-7245687807043336940?l=pizzaicy.blogspot.com' alt='' /></div>pizzaicyhttp://www.blogger.com/profile/07026792752379068850noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4524063239686616321.post-21503140305282725382007-03-06T23:46:00.001+07:002007-03-06T23:46:23.448+07:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">INTRO<br />.....My heart will be go with you....<br />.....Wait for me here......<br />.....Promise Me,aren't you?......<br />.....Please tell me your story when you sad. I'll be there. I near you. Forever.....<br />......What is the more than word from 'Friend' ,That we do ?.......<br />.....My heart is you. Everythings in my mind is you......<br />.......L.......O........V......E........</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">---------------------------------------------------------------------------------------------<br />Part 1 ชุดนอนเป็นเหตุ<br />พวกเราก็อย่างงี้แหละครับ อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ครับ ถึงการกระทำบางอย่างมันอาจจะดูมากกว่าเพื่อน แต่ผมก็มันใจว่าความรู้สึกนี้มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ทุกคนยังเป็นเพื่อนกันนี่ครับ แต่คุณคงไม่รู้ ว่าในใจของคนๆหนึ่ง เค้าอาจจะคิดกับคุณมากกว่าเพื่อน แต่สำหรับผม ไม่ว่าเค้าจะเป็นอะไร พวกเค้าก็เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมครับ ผมขาดพวกเค้าไม่ได้จริงๆ เพราะว่าผมรักพวกเค้าซะแล้วแหละครับ ความรักของผมมันมากกว่าที่พวกคุณจะเข้าใจอีกครับ แต่พวกเค้าเข้าใจผมดี และซักวัน ผมจะบอกเอง ว่าคนที่ผมคิดมากกว่าเพื่อนหน่ะ......ใคร<br />ขณะที่ป๋ายุนกำลังอาบน้ำ<br />'เฮ้ยลืมหยิบชุด เอาไงดีหว่า จาโป็ออกไปมันก็งัยๆอยู่เน้อ ลองตะโกนดูดีฟ่า เผื่อจามีครายอยู่ในห้องน้ำ' ป๋ายุนฉุกคิดได้ ระหว่างอาบน้ำ<br />ในขณะเดียวกันนุ๋งแจที่กำลังจาเอาผ้าไปให้พนักงานเอาไปซัก ก็เดินเข้ามาเอาเสื้อผ้า ขณะที่ป๋ายุนอาบน้ามอยู่<br />"ก็อกๆ กะล็อก ก็อก แก็ก พ่อหมีอยู่อะเป่า แม่หมีจาเข้าไปแย้วน้า" นุ๋งแจ ที่กำลังอารมณ์ดี ตะโกนถามด้วยเสียงสดใส<br />"......" บ่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ทั่นเอิ้น [ยืมมาจากโปงลางสะออน เหอะๆ]<br />"หุหุ หวานแม่หมีแย้ว เข้าไปแล้วน้า" นุ๋งแจค่อยๆย่องเข้าไป [แจ: ทำไมต้องย่องเข้าไปด้วยอ่า จาเข้าไปเอาผ้าเฉยมะช่ายหยอ][Pizzaicy: สนองนี้ดคนแต่งหน่อยดิ เด๋วปัดมะห้ายเล่นเยย งอน]<br />ในห้องที่แสนจะสะอาดสะอ้าน .... [แจ: กะผีอ่าดิ จาเดินมะด้ายอยู่แระ] บนเตียงนั้นเต็มไปด้วย กองขยะอันสูง [ยุน: มะช่ายเฟ้ย เสื้อตรู] เมื่อนุ๋งแจเห็นดังนั้น ตุ๊บ แง่ว ลงไปกองบนพื้นซะแว้ว [แจ: ยุนโฮนายกลัวช้านมะมีงานทำขนาดนั้นเลยหยอ อยากจาบ้าตาย] [Pizzaicy: อย่าอู้ ตื่นมาเล่นต่อซะดีๆ] หลังจากที่แจฟื้นขึ้นมา ก็มีเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือ ดังมาจากในห้องน้ำ<br />“มีครายอยู่ข้างนอกบ้างไม๊" มิช่ายเสียงใครที่หนาย ป๋ายุนของเรานะเอง<br />“มานอะไรกันนักกันหนาวะ " แจบ่น<br />“แม่หมีหยอ ช่วยพ่อหมีด้วย" เสียงยุนดังออกมาอีกแว้ว<br />“เออ มีไรว่ามา จาได้ยกขยะของแกออกไปซะที " หุหุ แม่หมีลุกโหด<br />“หยิบชุดนอนให้หน่อยจิ" เสียงออดอ้อนดังมาจากในห้องน้ำ<br />“อยู่ไหนหล่ะ" นุ๋งแจถามแบบไม่ค่อยสบอารมณ์<br />“อยู่บนหมอนอ่า " เพราะว่าห้องรกมาก จนทำให้ป๋ายุนเกือบต้องระลึกชาติเอาเลยว่าวางไว้ที่ไหน<br />“เออ เห็นและ ลายหมีขาวช่ายมะ" นุ๋งแจหาอยู่นาน จนเจอชุดนอนลายหมี วางอยู่บนหัวเตียง เฮ้อเมื่อกี้มันเกือบจะลงไปอยู่ในกองขยะซะแล้ว [กองขยะของแจจุงคือกองผ้าซักนะ อย่างง]<br />“เออ นั่นแหละ ชุดนั้นแหละ” [ยุน: ทำไมต้องเป็นลายหมีขาวด้วยอ่า] [Pizzaicy: ก้อนายหน่ะ มานหมีขาวชัดๆ]<br />“ชั้นวางไว้หน้าประตูห้องน้ำนะ" แจจุงทำท่ากล้าๆกลัว เพื่อที่จะเอาชุดนอนไปวางไว้หน้าห้องน้ำ<br />“มะต้อง มะต้อง ชั้นจะเปิดประตูออกมาเอาแล้ว " เสียงยุนโฮกล่าวอย่างสดใสร่าเริง<br />“อย่านะไอหมีขาว " เหตุที่ห้ามอะหรอ เพราะว่าพอเวลาไอ้นี่มันลืมของตอนเข้าห้องน้ำแล้ว มันชอบเปลือยออกมาเอาหน่ะสิ<br />“มาแล้ว " หมียุนโผล่ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือย นี่มันไม่คิดจะอายฟ้าอายดินบ้างไงวะ<br />“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์ " นุ๋งแจตะโกนด้วยความดัง 3 บ้าน 8 บ้าน ด้วยความตกใจ<br />"รีบเอาชุดมาจิ ฉันหนาวนะ" ดูดิ มันยังไม่สะทกสะท้านอีก<br />“นายไอ้หมีบ้า พ่อจ๋า แม่จ๋า เกิดมาลูกยังไม่เคยเห็นของใครเล็กขนาดนี้ เฮ้ย ไม่ใช่ ลูกยังไม่เคยเห็นไอ้นั่นของใครเลย แง้ๆๆ " นุ๋งแจลงไปนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น พร้อมกับดิ้นไปดิ้นมา ส่วนชุดนอนลายหมีขาว ก็กลายเป็นผ้าเช็ดหน้าของนุ๋งแจไปเรียบร้อย<br />เมื่อหมียุนเห็นดังนั้น มีหรือที่จะยอม ชุดนอนตัวสุดท้ายของเค้า กำลังกลายเป็นผ้าเช็ดหน้าของใครบางคน มีหรือที่เค้าจะยอม [ยุน: รุแล้วว่าช้านต้องไม่ยอม ย้ำอยู่ได้ น่ารำคาญจิงๆ]<br />“ย้ากส์ พลังหมี " หมียุนโถมตัวอย่างรุนแรงลงไปทับบนตัวอันกระจิ๊ดริด ของนุ๋งแจ เพื่อช่วงชิงชุดนอน<br />“นายจาทามอารายช้าน ยุนโฮ " แจจุงร้องอย่างหวาดกลัว<br />“เอาชุดนอนช้านคืนมา " พ่อหมีตะโกนเสียงดัง<br />หลังจากนั้นทั้งสองก็วิ่งไล่กัน โดยที่นุ๋งแจเข้าใจผิด คิดว่าหมีเกิดหื่น ส่วนพ่อหมีนั้น ก็วิ่งตามแม่หมีด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่กระจาย เพราะว่า นุ๋งแจกำลังเอาชุดนอนตัวสุดท้ายของเค้าไปเช็ดน้ำตา เค้ายอมไม่ได้หรอก</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">------------------------------------------------------------------------------------------------<br />Part 2 ช่วยด้วย<br /> ส่วนภายในห้องนั่งเล่นนั้น ป๋ามิคกับนุ๋งเซีย กำลังเล่นเกมส์ Chocobo อย่างเมามันส์ ส่วนนุ๋งมินนั้น มีหรือที่จะพลาด เพราะว่าพวกเขาทั้ง 5 คนเพิ่งร่วมกันเป็นหุ้นส่วนในการซื้อเครื่อง Play Station 3 ซึ่งนุ๋งเซียอยากได้มากจนต้องลงไปนอนชักดิ้นชักงอกน้าร้านขายเกม แบบไม่อายฟ้าอายดิน ส่วนนุ๋งมินกับป๋ามิคนั้น ก็อยากได้เป็นทุนเดิม แต่ไม่มากเท่านุ๋งเซีย เลยช่วยกันบีบน้ามตาอ้อนวอนให้ป๋ายุนกะนุ๋งแจ ซึ่งเป็นเพียงสองคนในบ้านที่ไม่เล่นเกม [แจ+ยุน: ซะเมื่อไหร่ อิอิ พวกเน้มะมีทางรู้หรอกว่าเราแอบมาเล่นตอนกลางคืน] และจากการที่นุ๋งเซีย นุ๋งมิน และป๋ามิค ร่วมมือกัน พวกเขาก็ได้มันมาในที่สุด [ที่ต้องลงทุนขนาดเนี้ย ไม่ใช่ว่าไม่มีตังค์กันนะ แต่ว่างกซะมากกว่า]<br />“นี่ พี่สองคนอ่ะ ตาหน้าผมจะได้เล่นมั้ยอ่ะ รอนานแล้วนะ” นุ๋งมินถามอย่างเบื่อหน่าย<br />“เดี๋ยวดิ รอก่อน เอางี้ถ้าตานี้มีคนตาย ตาหน้านายก็เข้าแทนเลย ดีมะ” ป๋ามิคเสนอหนทางสันติภาพ<br />“ก็ดีนะ แต่ฉันว่าระหว่างที่นายรอตาหน้าเนี่ย นายไปหาหนังสือมาอ่านรอไม่ดีกว่าหรอ” นุ๋งเซียเริ่มหัวหมอ เพราะรู้ว่าเวลาที่นุ๋งมินอ่านหนังสือทีไรเค้ามักจะอ่านเพลินทุกที<br />“ไม่อ่า อย่านึกนะว่าผมไม่รู้แผนพี่อ่า ผมอ่านหนังสือทีไรพอพี่เล่นเกมตายก็ไม่เห็นเรียกให้ผมไปเข้าแทนเลย ขี้โกง ผมจะนั่งรออยู่ตรงเนี้ย” นุ๋งมินตอบอย่างรู้ทัน เล่นเอานุ๋งเซียจ๋อยไปเลย<br />“เรื่องของนายและกัน” นุ๋งเซียหันมาบอกนุ๋งมินแบบหน้าตาย ในขณะเดียวกันระหว่างที่เซียหันไปพูดกับมินมินนั้น มิคก็พบโอกาสทอง เค้ารีบแซงหน้าตัวละครของนุ๋งเซียอย่างรวดเร็ว และเข้าเส้นชัยไปอย่างสวยงาม<br />“อ่า เย้ ตานี้ช้านชนะ นายแพ้แล้วจุนซู ชางมินมาเล่นเกมกัน” ป๋ามิค ชวนนุ๋งมินเล่นเกมหน้าระรื่น ส่วนนุ๋งเซีย เมื่อหันมาพบกับความพ่ายแพ้เค้าก็เริ่มหันมาต่อว่าป๋ามิคกับนุ๋งมินเป็นการใหญ่<br />“อารายกันเนี่ย ยูชอนนายนี่มันขี้โกงที่สุดเลย ชางมินด้วย ถ้านายไม่ชวนชั้นคุย ชั้นก็ไม่แพ้หรอกนะจะบอกหั้ย” จุฯซูตวาดอย่างโมโห<br />“โหพี่ใจเย็นดิ งั้นเดี๋ยวรอบหน้ามาเล่นเกมบอลกับผมมั้ย” นุ๋งมินถามเพื่อให้นุ๋งเซียใจเย็นลง<br />“อืมๆ จะได้ลงโทษยูชอนด้วยที่ทำให้ชั้นแพ้ นายน่ารักที่สุดเลยชางมิน” นุ๋งเซียดึงนุ๋งมินมากอดอย่างดีใจ ส่วนป๋ามิคก็ได้แต่นั่งเคียดแค้นอยู่ในใจ ทันใดนั้นเอง ก็เกิดเสียงประหลาดดังมาจากห้องของพ่อหมีของเรา<br />“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์” ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างสงสัย<br />“เสียงอะไรอ่าพี่” นุ๋งมินถามด้วยความสงสัย<br />“ชางมินไอคิวนายออกสูงนะ แค่นี้นายแยกไม่ได้หรือไงว่าเสียงใคร” ป๋ามิคตอบกลับแบบกวนประสาท<br />“ช่ายๆ ชางมินนายแยกไม่ออกจริงๆหรอเนี่ย ไม่ไหวนะ ชั้นจาบอกให้ เสียงยุนโฮอ่ามันต่ำมาก ไม่มีทางแหกปากได้ดังขนาดนี้หรอก เพราะฉะนั้นเสียงเนี้ยเสียงแจจุงแน่นอน เพราะว่านายนั่นเสียงกลางๆ แหกปากได้ดังแน่นอน” จุนซูตอบแบบนักวิเคราะห์ พร้อมกับทำท่าทางน่านับถือ<br />“โอโห ตั้งแต่รู้จักกันมาชั้นก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่าปลาโลมาก็ฉลาดพอๆกับคน วันเนี้ย” ป๋ามิคหัวเราะเสียงดัง จนนุ๋งเซียหันมาทำตาขวางใส่ นุ๋งมินเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก เลยต้องห้ามสองคนนั้นก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่<br />“เอ่อ อย่ามาทะเลาะกันเลยนะ ผมว่าเราไปดูกันดีกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น ดีมะ ไปกันเถอะ” พูดเสร็จก็ไม่รอช้า นุ๋งมินคว้ามือของป๋ามิคและนุ๋งเซียมาไว้ในมือ และลากทั้งสองคนไปที่หน้าห้องยุนโฮ<br />“พี่ครับมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า” นุ๋งมินถามเสียงดัง<br />“พี่ว่าลองเอาหูแนบประตูดีกว่านะ จะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ป๋ามิคบอกด้วยความปรารถนาดี พร้อมกับหูไปแนบที่ประตู นุ๋งมินและนุ๋งเซียหลบออกมา ทันใดนั้นเองประตูก็เปิดเข้าไปในห้อง พร้อมกับร่างของป๋ามิคที่ร่วงลงไปกองอยู่บนพื้น นุ๋งแจที่กำลังวิ่งออกมาจากห้องไม่ทันมองจึงเหยียบเข้าไปเต็มๆ แล้ววิ่งออกไป ส่วนป๋ายุนที่วิ่งตามมาก็สะดุดป๋ามิค ลงไปนอนทับป๋ามิคในสภาพอันเปลือยเปล่า ส่วนป่ามิคนั้นก็ได้แต่นอนจุกอยู่ที่พื้นโดยมีร่างของป๋ายุนทับอยู่ข้างบน<br />“ช่วยช้านด้วยยยยยยยยยยย” ป๋ามิคร้องเสียงดัง</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">------------------------------------------------------------------------------------------------</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4524063239686616321-2150314030528272538?l=pizzaicy.blogspot.com' alt='' /></div>pizzaicyhttp://www.blogger.com/profile/07026792752379068850noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4524063239686616321.post-73811883137146261392007-02-19T22:56:00.000+07:002007-02-19T22:56:20.579+07:00<div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">หวัดดีจร้า</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">ครั้งแรกของการทำบล็อก</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">ในเว็บของต่างประเทศ</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">ก็เปงคนไทยหนิ</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">หุหุ</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">++++++++++++++++++</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">บล็อกนี้เราจาเอาไว้เก็บข้อมูลฟิคชั่นของเราเน้อ</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">ซึ่งนานๆคงจามาอัพที</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">เนื่องจากปิดเทอมแล้ว</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">คงมีเวลามากเป็นพิเศษ</span></div><div align="left"><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;">แล้วมาติดตามผลงานกันเน้อ</span></div><br /><a href="http://photobucket.com" target="_blank"><img style="WIDTH: 429px; HEIGHT: 362px" height="535" alt="Photobucket - Video and Image Hosting" src="http://i78.photobucket.com/albums/j90/pizzaicy/64874yv8.jpg" width="466" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4524063239686616321-7381188313714626139?l=pizzaicy.blogspot.com' alt='' /></div>pizzaicyhttp://www.blogger.com/profile/07026792752379068850noreply@blogger.com0